Ingeborg Brunt

Versie 1.

Nederhorst den Berg heeft maar 6 winkels. Twee kledingzaken, een bakker, een slager, een groenteman en albert hein.En daar moet ik nog even zijn want voor de weekend boodschapjes . Maar ik niet alleen want bij het verlaten van de auto zag ik dit boodschappenbriefje in de struiken hangen die om het parkeerterrein stonden. Ik vroeg me onmiddelijk af of het briefje voor  of na de boodschappen was verdwenen. Voor is natuurlijk lullig want daar sta je dan in die drukke winkel op vrijdagmiddag om kwart voor vijf en je weet niet meer wat je vrouw van je verwachtte. Ik schiet gelijk in de rolverdeling want bovenaan het briefje preikt het logo van ‘blonkstaal schoonhoven’ en dankzij de zoekmachine op het internet blijkt het een 8 mans staalbedrijf te zijn dat steek en splittrappen maakt en niet te vergeten: kooiladders! Hier in deze Albert Hein liep dus een van de 8 mannen boodschappen te doen, misschien wel in een besmeurde overal . Wat had hij moeten halen van zijn vrouw:  Hagelslag, Gr/Frdran, groene thee maar ook gr zeep (voor de vieze handen na het staalbewerken?)en natuurlijk chips. Die mogen niet ontbreken na een harde week werken. Maar ook kaas. Wat voor kaas? Jong , jong belegen, belegen , oud , overjarig , aan een stuk, plakjes, blokjes of geraspt? Misschien wel een frivool buitenlands stinkkaasje. Een goed huwelijk blijkbaar, waar de communicatie klopt. Hij weet het gewoon.Ook zonder lijstje Als ik na het boodschappen doen terug loop met een volle tas, met geen van de bovenbeschreven artikelen overigens, maak ik toch maar even een  foto. Het briefje laat ik hangen en thuis op het internet zie ik dat Schoonhoven 56,9 kilometer verwijderd ligt van mijn woonplaats. Dat lijkt mij voor een huisvrouw te ver rijden op vrijdagmiddag.

1989……….. 20 jaar geleden maakte ik deze poster als reactie op de aankoop van het sculptuur ‘ Ushering in BANALITY ‘ van Jeff Koons, door

het Stedelijk Museum. Het beeld was aangekocht door Wim Beeren, de toenmalige directeur, daardoor kreeg het al gauw de bijnaam…’de Big van

Beeren’. Het was een uit hout gesneden varken, dat door de kunstenaar in trainingspak en twee engelen werd voortgeduwd.

Kosten; 250.000 gulden.. en in een oplage van 3 stuks gemaakt.

Woedend was ik  dat een gerenommeerd museum, zo veel geld wilde uittrekken voor zo’n kitscherig beeld!

Ik was in die tijd een serieuze kunstacademie student opzoek naar de uniciteit van mijn visie op vorm

en beeld. ‘ Waar was de grens tussen kunst en kitsch? Hoe subjectief was de inschatting van hedendaagse kunst bij museum aankopen?

Ik was  geschokt. Het riep allerlei vragen bij mij op. Ik wilde er iets mee.

Uiteindelijk kwam ik met deze poster, die ik op 20 plekken in Utrecht heb opgehangen.

.

( vervolgens kwam Koons in 1991 met de serie …Made in Heaven…. een serie sculpturen en  foto’s van Koons zelf

en zijn toemalige vrouw pornoster Cicciolina……naakt.)

Ushering in Banality, 1989 Jeff Koons

Wij zitten net aan onze tafel en dit stel komt naast ons zitten. We kunnen met moeite

onze ogen van hen afhouden.Zij is Amerikaans, hij engels.

Zij rookt als een schoorsteen,en dat doet zij al een tijdje.

Je moet wel naar ze luisteren, …..zo’n stel..

L. en B. vangen vlarden van hun gesprek op….geven het aan mij door…

Hij: That day I went to school  ( hij neemt een slok wijn)

Hij: I say one

( Ze drinken beiden stevig door)

Hij: I am a beach (?)

B. zegt: Hij heeft vrouwen schoenen

( Er komt een man langs met een Silly Walk)

B zegt: Hij eet een citroen (?)

Zij is in de 70…, vindt het niet meer nodig een bh te dragen, te stoppen met roken, ondanks

het bij tijd en wijle te horen geroggel en gekuch.

Steekt met een regelmaat van om de 5a6 minuten een sigaret op.

De reklame tegen roken zit naast ons.

Hij zegt: I have a mouse

Zij: Fifty

Hij: Twelf

Zij: So what?

Hij: Meat!

(?)

En ze vertokken weer

En daar was Paul weer ineens. Vroeger speelden we samen in een band. Hij was de drummer en niet een hele bijzondere, maar zijn drumstel was mooi vonden wij. Paul was ook een aardige jongen. Een jongen met een beetje Indisch bloed, en die zijn altijd relaxed.Deze foto is gemaakt ergens in de jaren 70. Wij wilden allemaal popster worden en Paul zeker want hij was eigelijk trein rancheerder. Hij moest tussen twee treinen duiken en ze aankoppelen. Een collega van hem dook niet die genoeg en zijn hoofd werd fijngeknepen.Popster is Paul  nooit geworden, Michael Jackson wel en die op zijn beurt misschien wel weer trein rancheerder willen zijn, achteraf gezien dan. Ik ben in mijn leven een keer of 7 verhuisd en bijna overal kwam deze foto van Paul wel weer tevoorschijn. Tja, en wat vond ik daarvan? Ik heb het me nooit afgevraagd tot twee weken geleden. Ik ruimde een la op in mijn zoveelste huis en daar was de foto weer. Ik plakte hem op de muur en een week later kwam ik Paul tegen op een feestje. Paul ziet er dertig jaar later nog steeds heel relaxed uit. Hij is nachtportier in een joods bejaarden tehuis en maakt radioprogramma’s voor de oudjes in zijn kleine studio thuis.Drummen doet hij niet meer.Wat je niet wilt verliezen vind je altijd weer terug bedacht ik me ineens

MIJN SLEUTELBAKJE……

…..DAAR … tussen al die sleutels van koffertjes, kastjes ( die nooit op slot hoeven), fietssleutels van fietsen die allang gestolen zijn of weggegeven, huissleutels van de overbuurvrouw die 1 jaar geleden is verhuist, onbekende sleutels, die ik niet durf weg te doen in de hoop een passende bestemming te krijgen……

….DAAR tussen dat allegaartje… ligt mijn fietssleutel van mijn 1e fiets, waar mijn vader, zo handig als hij was, een eigengemaakt kaartje  van hardboard aan had gemaakt. Zo liefdevol is mijn naam erop geschreven.  Elke keer weer als ik opzoek ga naar een sleutel,… laatje open…. mijn blik zoekt en tast alle vormen van sleutels af, tref ik  weer dat kleine sleuteltje met dat trotse kaartje van mijn eerste fiets. ( Een sleuteltje van een slotje  van voor het fietsendieventijdperk)

Het zal al 37 jaar oud zijn dat kaartje met mijn naam, en mijn vader is al 13 jaar geleden overleden….

Maar het sleuteltje met dat hardboardkaartje blijft in dat laatje van mijn witte kast….

Daarnaast…….dat rode flesje.met dat vlammetje erop …..dat zat vroeger ergens bij………in een doosje……

Het is uit een ander tijdperk……….. het tijdperk van de cassettebandjes. Het zat bij een schoonmaakcassettebandje. Het was de alcohol die je op het schoonmaakbandje deed. Bij veel gebruik van je cassettedeck, was het verstandig om regelmatig  de koppen schoon te maken. Zeker bij grijsgedraaide bandjes.   ………. Het zo favouriete bandje van Robbert-Palmer deed het op een gegeven moment totaal niet meer……. vreemde vervormde geluiden kwamen uit de boxen alsof er iemand in het apparaat aan de vervormknop zat te draaien…….. het bandje van Dyana Washington, dat ik uit Jazz Cafe Dizzy had meegenomen, was geheel opgegeten door het klevende koppen van mijn deck.  Op het bandje waren de handgeschreven letters van deze fabuleuze zangeres nauwelijks te lezen doordat ze verwaterd waren door druppels. Bandjes moesten nog omgedraaid worden in die tijd!! Bier heeft de zangeres de nek omgedraaid.

Maar waarom ligt dat flesje daar nog steeds in dat laatje?