Ingeborg Brunt

En daar was Paul weer ineens. Vroeger speelden we samen in een band. Hij was de drummer en niet een hele bijzondere, maar zijn drumstel was mooi vonden wij. Paul was ook een aardige jongen. Een jongen met een beetje Indisch bloed, en die zijn altijd relaxed.Deze foto is gemaakt ergens in de jaren 70. Wij wilden allemaal popster worden en Paul zeker want hij was eigelijk trein rancheerder. Hij moest tussen twee treinen duiken en ze aankoppelen. Een collega van hem dook niet die genoeg en zijn hoofd werd fijngeknepen.Popster is Paul  nooit geworden, Michael Jackson wel en die op zijn beurt misschien wel weer trein rancheerder willen zijn, achteraf gezien dan. Ik ben in mijn leven een keer of 7 verhuisd en bijna overal kwam deze foto van Paul wel weer tevoorschijn. Tja, en wat vond ik daarvan? Ik heb het me nooit afgevraagd tot twee weken geleden. Ik ruimde een la op in mijn zoveelste huis en daar was de foto weer. Ik plakte hem op de muur en een week later kwam ik Paul tegen op een feestje. Paul ziet er dertig jaar later nog steeds heel relaxed uit. Hij is nachtportier in een joods bejaarden tehuis en maakt radioprogramma’s voor de oudjes in zijn kleine studio thuis.Drummen doet hij niet meer.Wat je niet wilt verliezen vind je altijd weer terug bedacht ik me ineens

MIJN SLEUTELBAKJE……

…..DAAR … tussen al die sleutels van koffertjes, kastjes ( die nooit op slot hoeven), fietssleutels van fietsen die allang gestolen zijn of weggegeven, huissleutels van de overbuurvrouw die 1 jaar geleden is verhuist, onbekende sleutels, die ik niet durf weg te doen in de hoop een passende bestemming te krijgen……

….DAAR tussen dat allegaartje… ligt mijn fietssleutel van mijn 1e fiets, waar mijn vader, zo handig als hij was, een eigengemaakt kaartje  van hardboard aan had gemaakt. Zo liefdevol is mijn naam erop geschreven.  Elke keer weer als ik opzoek ga naar een sleutel,… laatje open…. mijn blik zoekt en tast alle vormen van sleutels af, tref ik  weer dat kleine sleuteltje met dat trotse kaartje van mijn eerste fiets. ( Een sleuteltje van een slotje  van voor het fietsendieventijdperk)

Het zal al 37 jaar oud zijn dat kaartje met mijn naam, en mijn vader is al 13 jaar geleden overleden….

Maar het sleuteltje met dat hardboardkaartje blijft in dat laatje van mijn witte kast….

Daarnaast…….dat rode flesje.met dat vlammetje erop …..dat zat vroeger ergens bij………in een doosje……

Het is uit een ander tijdperk……….. het tijdperk van de cassettebandjes. Het zat bij een schoonmaakcassettebandje. Het was de alcohol die je op het schoonmaakbandje deed. Bij veel gebruik van je cassettedeck, was het verstandig om regelmatig  de koppen schoon te maken. Zeker bij grijsgedraaide bandjes.   ………. Het zo favouriete bandje van Robbert-Palmer deed het op een gegeven moment totaal niet meer……. vreemde vervormde geluiden kwamen uit de boxen alsof er iemand in het apparaat aan de vervormknop zat te draaien…….. het bandje van Dyana Washington, dat ik uit Jazz Cafe Dizzy had meegenomen, was geheel opgegeten door het klevende koppen van mijn deck.  Op het bandje waren de handgeschreven letters van deze fabuleuze zangeres nauwelijks te lezen doordat ze verwaterd waren door druppels. Bandjes moesten nog omgedraaid worden in die tijd!! Bier heeft de zangeres de nek omgedraaid.

Maar waarom ligt dat flesje daar nog steeds in dat laatje?